Έλεγα στον εαυτό μου

“αράδα αράδα λέξη λέξη θα χτίσουμε και μεις μια πέτρινη σκάλα

που εποχές και ψυχές θα ενώσει

στο πιο ψηλό σημείο της λένε πάντα σε περιμένει ένας ήλιος μεσημεριανός

και όσο ανεβαίνεις δυο ανήσυχα μάτια στάζοντα θαλασσινό νερό σε κοιτάνε

μια πέτρινη σκάλα θα χτίσουμε και μεις στην ακρόπολη της ελπίδας ”

άλλο του έλεγα και άλλο είδε

το χειρόγραφο απομένει σαν άδειο σπίτι / δακρυσμένα τα έψιλον σκουριασμένα σπαθιά τα ρο / και σε όλο τον κόσμο συνομιλητή δεν βρίσκει / μήτε φίλο μήτε εχθρό

γράφω = δίνω τροφή του πελώριου τυφλού μαιάνδρου / στ' ανοιχτά των στίχων ζητώντας επιστροφή / και μου φαίνεται πως στη πόλη του Αλεξάνδρου / λιθοβόλησαν την τελευταία μου αδερφή

μα τόσες φωνές ακούω στης γης τα φύλλα / στα ξανθά μου μάρμαρα στο γαλανό αφρό / που ο Έρωτας στρατηγός μου διατάζει μίλα / μίλα, κι ας μην έχεις μήτε φίλο μήτε εχθρό

και έως την άκρη του ωκεανού απλώνεται αυτή η ανήμπορη ομιλία

απλώνεται η μάταια προσπάθεια της να αγκαλιάσει το άπειρο

αξεδίψαστο σαν κι αυτή

και τα χείλη συνεχίζουν – στάσου λίγο κοντά μου νιώσε τον σφυγμό της και ύστερα αν θέλεις

λιθοβόλησέ με – μπορεί και να με ακούσει η Υπατία από εκεί που την άφησε ο χρυσός αετός του Δία

να με ακούσει και να πει

- εσύ χαζούλα τι το ήθελες το ατέλειωτο;

Έτσι αποχαιρετάς το όνειρο την σημαία του μεγάλου σου ταξιδιού

την σημαία σου που έχει γίνει τραπεζομάντιλο

και με ένα χαμόγελο λες της καινούργιας αλήθειας σου γεια σου καλώς όρισες ναι σε περίμενα ξέρεις

Έτσι φαίνεται τελειώνουν τα χρόνια τα παιδικά

μόνο το φως σου αφήνοντας

μόνο μια γνώση κρυφή που θα σε ξυπνάει τα μεσάνυχτα λέγοντας σήκω

σήκω τόσα σημεία του κόσμου πρόλαβες να ανακαλύψεις τόσα θαύματα να αγγίξεις τόσα πουλιά να ακούσεις

θα σου φέρω στυλό και χαρτί θα σου φτιάξω καφέ σήκω σήκω

...χιλιόμετρα κύματα ώρες σταθμοί αγκαλιές

όλα φεύγουν το Φως παραμένει

το κρατάω και μη θαρρείτε

οτι έχει καταστραφεί

ήμουν φίλη του Αποσπερίτη

και του ήλιου αδερφή

μες στου Έρωτα το παλάτι

πρωτοφίλησα τη μιλιά

του αιώνα μου

με αλάτι

της στολίζοντας τα μαλλιά

το θυμάμαι και ως το τέλος

– κι ας μη δέχεσαι να το δεις -

θα τρυπάει τη φωνή το βέλος

μιας απίστευτης χαραυγής

μιας χαμένης καμμένης γης

και θα λένε παραμυθάκια

για καθάρια γλυκά νερά

τα τρελά μου τα φιλαράκια

τα φωτάκια μου τα μικρά

θα μπερδεύονται τα σοκάκια

και στα χέρια μου αδειανά

θα χορεύουνε αλογάκια

θαλασσινά.

Αν όχι μέσα στο αίμα μας
τότε μέσα στη φωνή του αέρα (άκου. σείστρα φλογέρα και λύρα
και του τρόμου τα τύμπανα)
και στη πέτρα λευκή που μας έθρεψε 
και στη θάλασσα που μας ταξίδεψε ως τον ορίζοντα
στα κλαμμένα της μάτια
παραμένουν αυτοί οι Αθάνατοι
που μπορεί να μην είναι Θεοί μα μεγάλα Αδέρφια μας

μη ξεχνάς το ξεκίνημα
πάντα επέστρεφε

Εφιάλτη προδότη τυφλέ Ταξιδιώτη επέστρεφε
στον ρυθμό των κυμάτων
στων αρμάτων τα ίχνη
στων ουράνιων Ερώτων το άπλωμα  

και εγώ που τους είχα γνώρισει πριν άπο τόσο καιρό
δεν θυσιάζω κρασί και σιτάρι
χαρίζω
κάποιες λίγες στιγμές στον Εγχέσπαλο
λίγα δάκρυα στη Δήμητρα
και κατά τη συνήθεια παλιά
τα γραφτά στον Απόλλωνα 

άφησα λοιπόν και τους καταραμένους θησαυρούς από τα βάθη του αίματος

Μολών λαβέ

άμα θες

δεν υπάρχει Ελευθερία πιο μεγάλη από αυτά τα στενάκια από αυτές τις σφιχτές αγκαλίες της αγάπης ενάμισι μέτρο ο δρόμος και με πόση στοργή ταξιδεύει στον ήλιο τους διαβάτες και τους παραβάτες τους αδέσποτους σκύλους τους αχώριστους φίλους τους χαμένους θαμμένους αθάνατους

Δρόμε μου στήλη άλατος

ατίθαση τρυφερότητα

(σκέφτηκα ξαφνικά -
δυο δυο ανεβαίνουν στον Παράδεισο οι ζωντανoί
ένας ένας οι πεθαμένοι

Βλέπεις τώρα

φώς εκ φωτός

λόγος εκ λόγου

σπέρμα εκ σπέρματος

περί του φωτός / περί της γεννήσεως

η φωνή μου όλη

Χαίρε Ευτυχία να κρατώ στά χέρια μου άλλα ανθρώπινα χέρια

αλμυρά από τον ιδρώτα

χέρια δικά σου και μόνο δικά σου / δικά μας

που μυρίζουν θυμάρι καπνό μεσημέρι ψωμί και ταξίδι

Μεγαλείο αξέχαστο

Και μη φύγεις απ'το μπαλκόνι κι ας τελείωσε ο καφές

η ματιά σου διψάει ακόμη για αόρατες φυλλωσιές

χρυσαφένιο θαλασσάκι μου

τι θυμήθηκες και πονάς

έλα – φίλα με – κοίτα με – κράτα με

μη μ'αφήνεις μη με ξεχνάς