| . |
Mar. 2nd, 2008|07:37 am |
Τώρα ξέρει κι Εμάς
η πελώρια αθάνατη θάλασσα
η ανάσα μας έγινε πλέον δικιά της ανάσα
κ’ οι δυο άκρες της γίνανε ένα διπλό όνομα μας
που φοράμε στο στήθος εκεί που χτυπάει το Εμείς
χαιρετώντας το Είμαστε.
Τώρα ξέρει κι Εμάς το ατέλειωτο Ξέρω
- Ζωή
τρεις σελίδες λεπτές μια γραφή ακριβή
και αδιάβαστη
ένα κύμα λευκό που συγχρόνως μιλάει και σιωπεί
μια πνοή που ανοίγει τις πόρτες γελώντας και κλαίγοντας.
Μα ακόμα κι εκεί που δεν φτάνει το κλάμα της
της αλήθειας τα χέρια υψώνουν γαλάζιες σημαίες
τώρα ξέρω κι εγώ
πως γεννιέται αυτή η σκληρή σταθερή ταπεινότητα
ενός χάλκινου ξίφους ενός
χειμωνιάτικου αστερισμού
των ματιών σου της ψύχρας.
Τώρα ξέρεις κι Εσύ
δεν θα χάσεις ποτέ τους συμμάχους σου –
την Αγάπη που χτίζει το σύμπαν από ένα τίποτε,
και τον Έρωτα, μια αστραπή που ενώνει τη γη με τα σύννεφα
τη ψυχή με τη σάρκα,
στο ταξίδι μου Εσύ ο αξέχαστος όρκος χρυσός
και στο αίμα μου Εσύ το αρχαίο ατίθασο αίσθημα
…ένα φως που τολμάει με το πιο απαλό άγγισμά του
να λυτρώσει από τη θαμπάδα το χρώμα της Υπαρξης. |
|