| * * * |
[May. 26th, 2008|07:04 pm] |
δεν πέρασε τίποτα βλέπεις δεν άλλαξε τίποτα
ο Χείρων κοιτάει μες στα μάτια μας όπως και τότε
που για πρώτη φορά σε αγκάλιασα λέγοντας έτσι έτσι είναι ο δρόμος
έτσι είναι ο δρόμος έτσι είναι το αίμα μας έτσι ο έρωτας
και τη νύχτα σαν σκύλος στο στήθος μας κλαίει το πέλαγος
για να φορέσει τη λευκή φουστανέλλα του και να σηκωθεί για χορό σαν χαράξει η μέρα
μόνο έτσι γιατί είσαι/είμαι ένας άνθρωπος που δεν είναι πια μόνο άνθρωπος - μα ημίθεος και τέρας - μια σταγόνα χολής και σκοτεινιάζει ο ήλιος ένα χαμόγελο αστραπιαίο και ο κόσμος ξαναγεννιέται από τη στάχτη του -
και έαν υπάρχει ένα όπλο μυστικό που σκοτώνει το τέρας απελευθερώνοντας τον ημίθεο μη το ψάχνεις στα λόγια ούτε στις σκέψεις μονάχα στο συναίσθημα / ίσως
να το βρήκα κι εγώ στης αυγής τη σιωπή στη γραμμή των χειλιών σου στην οργή των ανέμων - εκεί που συντρίβεται η μάταια προσπάθεια του μυαλού να εξηγήσει το θαύμα
κάπου εκεί είναι η αρχή της Ζωής κάπου εκεί η πηγή της ανάσας μας
και εκεί η Ανάγκη η Μοίρα η Δικαιοσύνη
μια μικρή ξεχασμένη αλήθεια απ'το στόμα του Χείρωνα |
|
|
