| Μικρό απογευματινό αφιέρωμα |
Jun. 12th, 2008|06:51 pm |
|
ευτυχώς είχα αφήσει τις προσπάθειες μιας μαλαματένιας κλωστής να ξεφύγει από τα δάχτυλα της θεάς, από το ρευστό ύφασμα του κόσμου άφησα λοιπόν και τους καταραμένους θησαυρούς από τα βάθη του αίματος
Μολών λαβέ
άμα θες
ενώ για μένα είναι το χαμόγελό σου για μένα η ανάσα της ασφάλτου πικρό κρασί και σταφύλια γλυκά για μένα δεν υπάρχει Ελευθερία πιο μεγάλη από αυτά τα στενάκια από αυτές τις σφιχτές αγκαλίες της αγάπης ενάμισι μέτρο ο δρόμος και με πόση στοργή ταξιδεύει στον ήλιο τους διαβάτες και τους παραβάτες τους αδέσποτους σκύλους τους αχώριστους φίλους τους χαμένους θαμμένους αθάνατους Δρόμε μου στήλη άλατος ατίθαση τρυφερότητα
(σκέφτηκα ξαφνικά -
δυο δυο ανεβαίνουν στον Παράδεισο οι ζωντανoί
ένας ένας οι πεθαμένοι
Βλέπεις τώρα φώς εκ φωτός λόγος εκ λόγου σπέρμα εκ σπέρματος περί του φωτός / περί της γεννήσεως η φωνή μου όλη Χαίρε Ευτυχία να κρατώ στά χέρια μου άλλα ανθρώπινα χέρια αλμυρά από τον ιδρώτα
χέρια δικά σου και μόνο δικά σου / δικά μας που μυρίζουν θυμάρι καπνό μεσημέρι ψωμί και ταξίδι Μεγαλείο αξέχαστο Και μη φύγεις απ'το μπαλκόνι κι ας τελείωσε ο καφές η ματιά σου διψάει ακόμη για αόρατες φυλλωσιές χρυσαφένιο θαλασσάκι μου τι θυμήθηκες και πονάς έλα – φίλα με – κοίτα με – κράτα με μη μ'αφήνεις μη με ξεχνάς
|
|