| Δίον // Απάντηση |
Jun. 17th, 2008|11:20 am |
πως να τα χωρέσω όλα δεν ξέρω η ίδια / οι Αρχαίοι άφηναν πάντα ένα τόσο δα κενό μπας και έρθει κάτι καινούργιο / οι Χριστιανοί ήθελαν τα πάντα να είναι γεμάτα / οι Σύγχρονοι τα άδειασαν όλα / εμείς τι φταίμε//εμείς τι είμαστε; - ότι και να πεις ψέμα θα πεις σκάσε καλύτερα και μη μιλάς / τράβα τον δρόμο σου
μακριά από μένα του άδειου κόσμου η αφεντιά / η μαγκιά / η μαγεία
κάπου στα σύνορα χτίζω το σπίτι μου
κάτω από την σκιά του Σταυρού // με θέα το Ερέχθειο έτσι για να θυμάμαι
τι να θυμάμαι;
τον εαυτό μου
τι είμαστε τώρα είπαμε τίποτα δεν είμαστε
και όμως θέλω με όση δύναμη έχω
να μη χαθεί ούτε μια αχτίνα του Φωτός που άγγιζε των ανθρώπων τη συν-είδηση
δεν μιλάμε για τη πίστη εν τω μεταξύ / ξύπνα / για την ικανότητά σου... ρε συνάνθρωπε... να βλέπεις και να αισθάνεσαι
Αν όχι μέσα στο αίμα μας
τότε μέσα στη φωνή του αέρα (άκου. σείστρα φλογέρα και λύρα
και του τρόμου τα τύμπανα)
και στη πέτρα λευκή που μας έθρεψε
και στη θάλασσα που μας ταξίδεψε ως τον ορίζοντα
στα κλαμμένα της μάτια
παραμένουν αυτοί οι Αθάνατοι
που μπορεί να μην είναι Θεοί μα μεγάλα Αδέρφια μας
μη ξεχνάς το ξεκίνημα
πάντα επέστρεφε
Εφιάλτη προδότη τυφλέ Ταξιδιώτη επέστρεφε
στον ρυθμό των κυμάτων
στων αρμάτων τα ίχνη
στων ουράνιων Ερώτων το άπλωμα
και εγώ που τους είχα γνώρισει πριν άπο τόσο καιρό
δεν θυσιάζω κρασί και σιτάρι
χαρίζω
κάποιες λίγες στιγμές στον Εγχέσπαλο
λίγα δάκρυα στη Δήμητρα
και κατά τη συνήθεια παλιά
τα γραφτά στον Απόλλωνα
|
|