| Μεθυσμένος ντερβίς |
Jun. 24th, 2008|06:52 pm |
Κυπαρίσσια και αηδόνια και αέρας της νυχτιάς
άσπρη πέτρα, μαύρη πέτρα, πόσο ήπια μη ρωτάς.
Τραγουδούσε το ποτήρι αντηχούσε η καρδιά
πως το σύμπαν είναι μόνο μία άσβεστη φωτιά
απ'το πρόσωπο του Φίλου, όλα τ'άλλα είναι σκιά.
Δεν σ'αγάπησα απόψε δεν σ'αγάπησα εχθές
χρόνια τύφλα στο μεθύσι χρόνια τύφλα στις χαρές
λέω σ'όλους τους διαβάτες την αλήθεια μου γλυκιά
πως το σύμπαν είναι μόνο μία άσβεστη φωτιά
απ'το πρόσωπο του Φίλου, όλα τ'άλλα είναι σκιά.
Είμαι μόρτης και αλήτης, ένας άνθρωπος τρελός.
Κι ας μη θέλω να θυμάμαι ότι έμαθα μικρός,
έχω το χαμόγελό σου και τα λόγια τα παλιά
πως το σύμπαν είναι μόνο μία άσβεστη φωτιά
απ'το πρόσωπο του Φίλου, όλα τ'άλλα είναι σκιά.
Μεθυσμένος περπατάω βλέπω τάφους θλιβερούς
για τον έρωτα ρωτάω τους συντρόφους μου νεκρούς
και τα κόκκαλά τους λένε τα στερνά τους μυστικά
πως το σύμπαν είναι μόνο μία άσβεστη φωτιά
απ'το πρόσωπο του Φίλου, όλα τ'άλλα είναι σκιά.
Οι αχτίδες της Σελήνης τρεμοπαίζουν στα νερά
κοιμηθήκανε τ'αηδόνια μες στα φύλλα δροσερά
μόνο ένα που σιωπούσε το τραγούδι αρχινά
πως το σύμπαν είναι μόνο μία άσβεστη φωτιά
απ'το πρόσωπο του Φίλου, όλα τ'άλλα είναι σκιά.
1921
πρωτότυπο
ναι το σκότωσα.-αλλά δεν μεταφράζουμε, ξαναγράφουμε, όπως μας είχε αποδείξει και ο κ. Αλεπουδέλης. |
|