Κάθε δώρο έρχεται από τα μακρυά,από την Αία χρυσόμαλλη,σαν ήλιος ασπίδα .Στη δωρεά σου απαντώ πιό κάτω,σαν αφιέρωση.

(Reply to this) (Thread)

Ο πεζός λόγος δεν φτάνει ως εδώ
σε ευχαριστώ όμως για τον δικό σου τον έφιππο
δεν θέλω να "μελετώ" τα γραπτά σου
ούτε μπορώ να το κάνω
αλλά σου εύχομαι (έτσι ακριβώς όπως το εύχομαι και στον εαυτό μου)
να έρθει μια άνοιξη που ανοίγει

(Reply to this) (Parent)

Σκύβω στον πάτο των εικόνων
και ένα έγκλημα σηκώνω
Δωδωναία στον μυαλάκο τα θεμέλια
τα είχαν ραντίσει αίματα, μέλια
Ξάπλωσα να μετρήσω του ντερβίση
το ανάστημα, είδα κορφή από κυπαρίσι
ο άνεμος το είχε συγκλονίσει
άμφια ντύθηκε έτοιμο να λειτουργήσει


Κοπή του βράχου, γύρω ασφάκα
δίπλα είχε πέσει η πλάκα
είχε συλληθεί το κτέριζαν μούσκλια
και μαρτυρούσε τα ετεροούσια
του είχε δοθεί του νάϊ ο σκοπός
στον άξονα είχε δονηθεί του ενός
κόσμος ένας και παντοτεινός
κόσμος του ονείρου πάντα νωπός


βλέπεις ψηλά δύο αετούς
να γράφουν κύκλους σαν κρικέλα
που δένει τον άλυσσο του πηγαινέλα
αυτόκλητους να πεις ή σταλτούς;
Η καρσέλα ταξιδεύει χωρίς φτερό
χωρίς πανί, δεξιόστροφα καθ’ ύψος
ανέβαινε η σελήνη δρεπάνι κοφτερό
που είχε πλύνει του πόντου ο γύψος


έχασε σπίτι βιος στη Δομολεσσά
και βγήκε στον Ντουόμο τη δεσσιά
ο χρόνος είχε θερίσει τις χορδές
της υψωμένης λύρας των κιόνων
τέχνη αρχαία των Ιώνων
τα πάτησαν βάρβαρες ορδές


«Σμήνος σκνίπας τον κυκλώνει
σα μαύρο χιόνι και τον πνίγει
η άνοιξη κλείνει αντί ν’ανοίγει
ο κόσμος δεν τον μερακλώνει
τον παιδεύουν άχαροι πόνοι
άλλη μια πίκρα τον πεδικλώνει
κι ένα φεγγάρι μισό πεπόνι»


Θα πέσει ζάρι στους ουρανούς
από του καιρού τα χέρια
κι αν θα πετύχει, ποιούς αριθμούς
θα ρίξει μέσα στην καρσέλα