| Αναπάντητο |
Jun. 30th, 2008|09:38 am |
Τώρα σου λέω
μόνο Εσύ μπορείς να κόψεις τη μιλιά μου
που μου τη χάρισε κάποτε η αρχαία μου Γη απ' τα σπλάχνα της βγάζοντας
αστεράκια χαλίκια και χάλκινα κέρματα
μόνο Εσύ μπορείς να αδειάσεις τον ουρανό μου
να σκίσεις στα δυο το χάρτινο μου αετό
που δεν ήθελε τίποτα άλλο στον κόσμο αυτόν
εκτός από Σένα
Το μόνο που δεν μπορείς είναι τη φύση να υποτάξεις του Έρωτα και της Αγάπης
και πάντα τα μάτια θα ανοίγονται τα ηλιοβασιλέματα θα ματώνουν των κυπαρισσιών τις κορφές οι πικροδάφνες θα συζητάνε σαν παλιές φιλενάδες για μια λέξη που ειπώθηκε και δεν ακούστηκε
ποτέ δεν ακούστηκε
και πάντα θα αναστενάζει το κύμα στο υγρό κοχύλι της θύμησης
και στα αφτιά των ανθρώπων θα αντηχεί το πρώτο καρδιοχτύπι του δρόμου τους
το μελάνι θα χύνεται
κάποιος θα το ξενυχτήσει απόψε με ένα φωτάκι μικρό και με ένα τασάκι γεμάτο
ταξιδεύοντας μες στον ρυθμό και του Ήλιου θα πει καλημέρα
μόλις φτάσει εκεί που του λένε τα σύννεφα – Εύγε.
Δεν τελειώνει το έργο
κι ας εμένα μου μέλλει απλά να χαθώ
όπως χάνονται μέσα στην άμμο της θάλασσας τα φιλιά
τ'αναπάντητα. |
|