| |||
![]()
|
![]() ![]() |
![]()
Re: чем дальше в лес, тем толще партизаны Ոչ մի աջաբսանդալ: Բոլոր նշածս անձիք նույն քաղաքական վերնախավի ներկայացուցիչներ են և գլխավոր գաղափարական, քաղաքական հարցերում` Արցախ, հայ-թուրքական հարաբերություններ, արևմտյան-եվրոպական ինտեգրացիա, քաղաքական իշխանության ինքնահարստացում, լիբերալ օրենսդրություն, բոլոր այս հարցերում նրանք ունեն նույնական դիրքորոշումներ: Մեկնաբանեմ Ձեր զարմանքի միայն երկու կետերը 1. Վազգեն Մանուկյանը 1996-ին գալով իշխանության իրականացնելու էր նույն քաղաքականությունը, ինչ Տեր-Պետրոսյանը, որովհետև Տեր-Պետոսյանի վարած քաղաքականության հեղինակը ինքը չէր, այլ հենց Վազգեն Մանուկյանը, և նա այդ քաղաքականությունը արդեն իրականացնում էր` մինչև Տեր-Պետրոսյանի նախագահ դառնալը: Իսկ որպես պաշտպանության նախարար նրա գործունեությունը դրական գնահատելով հանդերձ պետք է նշեմ, որ այն դրական էր առաջին հերթին Վազգեն Սարգսյանի ապաշնորհության ֆոնին: Մյուս կողմից, ավելի կանոնավոր բանակ ունենալու անհրաժեշտությունը բոլորը հասկացան միայն Շահումյանն ու Մարդակերտը կորցնելուց հետո: Ես չգիտեմ, եթե Վազգեն Մանուկյանի փոխարեն մեկ ուրիշը լիներ, ապա գուցե մարդաորսի փոխարեն ավելի կանոնավոր զորահավաք լիներ և գուցե Մանվելի բրիգադը այդքան անիմաստ զոհ չտար: 2. Մի կողմ դնենք, որ Հայաստանում արդար ընտրություններ երբեք չեն եղել, ու քաղաքական համակարգը շատ նման է միապետության, դրա հատկապես բացասական կողմերին: Ես ընդհանրապես լեգիտիմության ֆանատիկներից չեմ և ճանաչում եմ ցանկացած փաստացի իշխանություն: Այսօր քիչ հավանական է թվում, սակայն չեմ բացառում, որ Տիգրան Սարգսյանը մի օր կարող է արդար ընտրությամբ նախագահ դառնալ: Անգամ այդ դեպքում ես նրա նախագահությունը չարիք կհամարեմ, որովհետև նա «Պետության վախճանը» հոդվածում շարադրված ապազգային գաղափարախոսության ու դրանից բխող փաստացի քայլերի, խայտառակ նախաձեռնությունների հեղինակն է: Եթե այսօր նա այդ գաղափարախոսությունը փորձում է կիրառել Սերժին համոզելու միջոցով և նրա ձեռքերով, ապա նախագահ դառնալու դեպքում ավելի սանձարձակ կարող է դառնալ: Добавить комментарий: |
|||
![]() |
![]() |