Из Зыгмунта Красинского. Два стихотворения к Иоанне Бобровой
Первый подход к Красинскому...

Пусть мир и славу мне сулят приметы...

Пусть мир и славу мне сулят приметы -
Готов бесславно жить я и бессчастно,
Но попрошу я небо, чтоб за это
Была ты дольше для меня прекрасной.

За то, чтоб очи у тебя сияли,
За все улыбки на лице любимой
Пускай судьба мне принесёт печали
И сократит мне жизнь неумолимо,

Поскольку сплёл я жизнь свою с твоею -
Так в чистом поле слившиеся реки
Текут двуцветно, вод смешать не смея.
Коль ты увянешь - сгину я навеки.

* * *

Есть у поэтов чудный дар от неба...

Есть у поэтов чудный дар от неба -
Мне не досталось благодати этой;
Украсить словом мир хотелось мне бы,
Увы, рифмач я - не гожусь в поэты...

Все диво-звуки, в сердце возникая,
В пути на волю на осколки бьются,
И люди слышат что-то вроде лая,
А звуки сердца мне лишь остаются.

Трепещет сердце в кровяном теченье
Подобно звёздам на волне небесной;
Не слышат люди звёзд прекрасных пенье:
Оно лишь Богу внятно и любезно.



Zygmunt Krasinski

«Jeśli mi kiedy przewodniczyć miały...»
(do Joanny Bobrowej)

Jeśli mi kiedy przewodniczyć miały
Na drodze ziemskej szczęście albo chwała,
Zrzekam się szczęścia i nie chcę tej chwały,
Byś tylko dłużej piękną mi została.

Za każdy uśmiech, co na twojej twarzy
Zostawi, mdlejąc, drobny ślad radości,
Los niech mi w zamian długi smutek zdarzy,
Niech mi dnie życia wytrąci z przyszłości.

Bo życie moje przeplatałem twojem,
Jak dwie złączone, nie zmieszane rzeki,
Co płyną zgodnie różnobarwnym zdrojem.
I gdy ty zwiędniesz, ja zgasnę na wieki.

Maj 1836 r.

«Bóg mi odmówił tej anielskiej miary...»
(do Joanny Bobrowej)

Bóg mi odmówił tej anielskiej miary,
Bez której ludziom nie zda się poeta;
Gdybym ją posiadł, świat ubrałbym w czary,
A że jej nie mam, jestem wierszokleta.

Ach, w sercu moim są niebiańskie dźwięki,
Lecz nim ust dojdą, łamią się na dwoje;
Ludzie usłyszą tylko twarde szczęki,
Ja dniem i nocą słyszę serce moje.

Ono tak bije na krwi mojej falach,
Jak gwiazda, brzmiąca na wirach błękitu;
Ludzie nie słyszą jej w godowych salach,
Choć ją Bóg słyszy od zmroku do świtu.

Czerwiec 1836 r.