Из Зыгмунта Красинского. Ангела видеть хочу у могилы... (к Иоанне Бобровой)

Ангела видеть хочу у могилы
Снов незабвенных, круживших над нами,
Чтоб, как скиталец, поющий о милой,
Пел о тебе он – ну хоть временами;
Пламя разжёг бы, угасшее в чаше
В ночь, когда счастье закончилось наше,
Чтоб это пламя надежду вселило,
Славы сияньем печаль озарило.
Ах, если б голос твой, мил и приветен,
Пусть лишь однажды, не знаю откуда,
Здесь прозвучал бы как чудное чудо, –
Голос твой стал бы мне ангелом этим!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Пусть перед смертью услышу я пенье –
Голос надежды в годину бессилья;
Может, тогда мне в тиши предмогилья
Явится месяц как знак воскресенья!
Но, если плача, возложишь на веки
Мне свои руки, что схожи с цветками, –
Пламя охватит мой гроб, и навеки
Молнии с неба мне станут венками.


Zygmunt Krasiński
Chciałbym anioła widzieć na tym grobie...
[do Joanny Bobrowej]

Chiałbym anioła widzieć na tym grobie,
Kędy sny nasze leżą pogrzebane,
Co by mi czasem zapiewał o tobie,
Jak śpiewa tułącz pamiątki kochane;
Co by na chwilę pochodnią schyloną
W tę noc okropną i nierozgarnioną
Rzucił skier kilka na przyszłości fale
I blaskiem chwały ozłocił me żale.
Ach, głos twój gdyby ponad twoim czołem
Ozwał sę, lecąc od dalekiej strony,
Choć razsie ozwał, wiatrami niesiony,
Ten głos twój byłby mi takim aniołem!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Przed nocą wieczną niech głos twój usłyszę,
Jak pieśń nadziei w godzinie konania,
A może wtedy ponad grobu ciszę
Wejdzie mi blady księżyc zmartwychwstania!
A jeśli, płacząc. na zgasłych źrzenicach
Złożysz, jak kwiaty, twoje ciche ręce,
Grób spłonie ogniem i w stu błyskawicach
Słońc nieśmiertelnych obleją mnie wieńce.