Из З.Красинского: "В кончине тела нет беды, я знаю..."
К Дельфине Потоцкой
(с польского)

В кончине тела нет беды, я знаю:
Для дум, для сердца будет жизнь иная!
Боюсь я смерти, не ведущей к Богу, -
Такой, что душу губит понемногу.
Та смерть зовётся - горем необъятным,
Та смерть зовётся - счастьем невозвратным!
Терплю я ныне этой смерти муку!
Мой стон подобен горестному звуку
Струны, что песню не допев, порвалась.
Мне попроси, молю, у Бога милость:
Чтоб за душою тело вслед пустилось,
Чтоб от меня здесь только ты осталась!


Zygmunt Krasiński
«Śmierć ciała niczym – takiej śmierci chwila...»
(Do Delfiny Potockiej)

Śmierć ciała niczym - takiej śmierci chwila
Wabi myśl moją, sercu się przymila;
Lecz śmierć jest inna, co przepuszcza ciału,
A duszę tylko zabija pomału.
Ta śmierć się zowie - smutkiem nieskończonym -
Ta śmierć się zowie - szczęściem utraconym!
Taką umieram! - Tym ostatnim jękiem,
Jak strun zerwanych konającym dźwiękiem,
Wołam do cebie - wyproś mi u Boga,
By za mą duszą wkrótce poszło ciało -
Wyproś u Boga, by nic nie zostało
Ze mnie na ziemi - oprócz ciebie - droga!