| Настроение: | безжалостен / senkompata |
| Entry tags: | e-movado, vivo |
«Mi estas senkompata!»
У меня раньше был девиз в подписи к электронным письмам: «Mi estas senkompata!» (Я безжалостен! – на эсперанто). История следующая: в 1995 в Гданьске проходил 14й Международный Литературный Форум (на э-о), с темой «Любовь в поэзии и в прозе». Меня пригласили в качестве докладчика – на халяву (кроме дороги, но плацкарт до Калининграда и оттуда автобус до Гданьска, 200 км, это копейки, а тогда ни визы, ни приглашения не требовалось).
Традиционно в первый вечер каждый кратко рассказывает о себе, ну я и упомянул, что не только поэт, но и литературный критик, что если автора хвалить – он посчитает себя великим и успокоится, поэтому надо указывать все недостатки и т.д. Сказал, в числе прочего, процитированную фразу, видимо – слишком сильно выделив голосом. Народ впечатлился. Присутствовавший там Мигель Фернандес запомнил, и потом не раз меня по-доброму передразнивал, добавляя весь испанский темперамент. Из Гданьска многие поехали на Универсальный Конгресс в Тампере, как я потом выяснил, уже там обо мне рассказывали легенды...
Так и приклеилось, а когда я увидел у многих в подписях к электронным письмам иноязычные девизы – подумал, что мой не хуже. Потом, правда, надоело каждый раз объяснять, откуда оно взялось – пришлось убрать...
А вспомнил я это в связи с недавно появившейся моей фотографией. Это – RET-07 (я уже рассказывал о слёте), снято во время «круглого стола», дискуссия о толерантности. Как можно догадаться, я был совершенно нетолерантен, неполиткорректен и безжалостен!..
Siatempe mi havis frapfrazon en la aŭtomata subskribo al retmesaĝoj: «Mi estas senkompata!»
La historio jenas: en 1995 en Gdansko okazis la 14a Internacia Literatura Forumo, kun la temo “Amo en poezio kaj en prozo”. Oni invitis min – senpage, kiel preleganton (necesis pagi nur la vojon, sed malluksa trajno ĝis Kaliningrado kaj buso de tie ĝis Gdansko, 200 km, kostis bagatelon, kaj vizo tiam ne estis necesa).
Tradicie dum la interkona vespero ĉiu rakontis pri si – do mi menciis, ke mi estas ne nur poeto, sed ankaŭ literatura kritikisto; ke se oni laŭdas aŭtoron – tiu opinios sin geniulo kaj trankviliĝos, tial necesas indiki ĉiujn mankojn ktp. Do mi diris, interalie, ankaŭ la cititan frazon, eble tro emfazinte. La popolon tio impresis. Ĉeestinta Miguel Fernández memorfiksis, kaj poste kelkfoje bonhumore parodiis min, enmetante la tutan hispanan temperamenton. El Gdansko multaj partoprenintoj veturis al UK en Tampereo, kiel mi poste eksciis – jam tie oni rakontis pri mi legendojn.
Jen tiel la frazo fiksiĝis, kaj kiam mi ekvidis ĉe miaj konatoj en subskriboj al retmesaĝoj fremdlingvajn frazojn – mi decidis, ke la mia ne malpli bonas. Poste, verdire, al mi tedis ĉiufoje klarigi la devenon – do mi forigis la frazon...
Rememoris mi tion lige kun mia foto aperinta antaŭnelonge. Tio estas RET-07 (mi jam rakontis), fotita dum la “ronda tablo”, diskuto pri toleremo. Kiel oni povas konjekti, mi estis tute netolerema, ne politike korekta kaj senkompata!..

Фотография кликабельна – la foto klakeblas.
Imported event Original